Հարթագյուղը գտնվում է ՀՀ Լոռու մարզի Սպիտակի տարածաշրջանում Փամբակի լեռնաշղթայի հարավ-արևմտյան ծայրամասի լեռնաշղթայի մեջ խրված սեպաձև մի հովիտում , որը չգիտես ինչու չեն կոչել ՙԾԱՂԿԱՆՑ ՀՈՎԻՏ՚:
Այստեղից սկիզբ է առնում Փամբակ գետի վտակներից մեկը և ասես իր հետ տանում է հովտում երբևէ ապրած մարդկային հոգու կարոտները լուռ: Եվ ալիքների խայտանքը լուսե այս երազների փշրանքն է կարծես:
յուղը շրջապատված է բարձր, կանաչազարդ լեռներով, որոնք հովտին մի տեսակ միջնաբերդի տեսք են տալիս:
Հովիտն ու լեռների ստորոտները ամռանը ծփում են բազում ծաղիկների երփներանգ գույնով: Երբեմն գույների երաժշտական գաման, մտովի իր հետ տանում է ինձ դեպի նախապատմական անցյալը հովտի և ես արբեցած ծաղկանց բույրով, շրջում եմ կուսական հովտում, ուր մոգական բույրն է անցյալի ու դեռ անեղծ հովիտը բազում հրապույրներով կարոտ մարդու ձեռքի ու մտքի արարաման կրքին նազքւմ է կապույտ մշուշում: Եվ ինձ թվում է, թե ինչ-որ բան այնպես չէ հովտում, ինչ-որ մի կարոտ սիրո, արարման: Լուռ ցանկություն է առաջանում մի տեսակ նախամարդանալու, հովտի պատմության մեջ առաջինը լինելու, ինչ-որ զոհաբերվելու կամ ընծա առնելու պես մի բան:
Ով գիտի քանի կարոտներ են մարել մեր հովտում ,որքա˜ն մտքեր անարար, կրքեր կամային ու կրակոտ զուսպ տրվել են մշտահոս, կայտառ ջրերին գետի: